پرواز روح

"پرواز روح"

روح که پرواز کرد

کدامین رقص انگشتهایم

برایم شعر توانست که نوشت؟

روح که پرواز کرد

ساز پیرم

لحاف خاکستری خاک آلوده اش را

به نوازش ناخنهای چه کسی کنار خواهد زد؟

و باغ بهشت که قدمگاه رهگذران هر روزش بود

در سکوت ننگ خویش

به انتظاردست نوشته هایم

تا واپسین طلوع خورشید

به دروازه اش نگاهی تلخ خواهد داشت.

روح که پرواز کرد

در پیچ و تاب تناسخی دیگر

به انتظار کدامین جسم آلوده

به دستهای خدا خیره خواهم ماند؟

کدامین چشمها برای وداعم اشک خواهد ریخت؟

و چه لبهایی که به لبخندی آراسته خواهند گشت؟

روحم را که پرواز دادی

جسم چه داند

کجای این بزمی که به راه انداخته ای برای خود میگردد؟

دستهایم را بگیر

روح پرواز کرده راه نمیداند.

مرا کنار خود بنشان.

"الف.الف"

اشکها در بهشت...