مرا ببخش

"مرا ببخش"

مرا ببخش

اگر دیوار احساس من آن قدر بلند و محکم نیست

که واژه های زندانی روحم را

از فرار به سوی تو باز دارم.

زیبایی تو

نگاه گل های آفتابگردان را به سوی تو خیره می سازد

آنگاه که در بهشت من طلوع می کنی.

زیبایی تو

در کوتاه ترین و بلندترین شب سال

ستاره ای به آسمان بهشتم راه نمی دهد.

زیبایی تو

پرواز تمام پروانه ها را نقطه ای می نهد

و ماه به برکۀ کوچک بهشت من نمی تابد

از شرم نگاه تو

که در تک رنگش

هزاران رنگ خدا را برایم تصویر می کند.

مرا ببخش

اگر ساز پیرم

هر شب آهنگ تو را کنج تراس خانه مان تکرارگر است.

مرا ببخش

اگر تمام زیبایی های دفتر لغت را در تو معنی میکنم.

گناهی ندارم مرا ببخش.

چشمان تو روحم را جادو می کند

آنگاه که تمام شهر

شبیه چشمان تو نیست

که در من خاطرات چشمان تو تکرار شود.

گناهی ندارم مرا ببخش

اگر برای تو می نویسم.

تقصیر من نیست اگر شعر در من بیداد می کند.

ببین چگونه در پی تو

از زندان سینه ام آزاد می شود.

مرا ببخش

اگر بهشتم بی تو جهنمی بیش نمی نماید.

اینجا کنج این بهشت

ساز در دستان من

به آهنگ تو می خواهد که آوازی سر دهد.

و رقصی که باز با تو آغاز شود

برگرد زیبای آسمان.

"الف.الف"

اشکها در بهشت...